Dit keer geen vlog, maar woorden.
Een vlog maken en editen vraagt mijn volle aandacht. Ik stop er mijn gevoel in, kies bewust de beelden, de muziek en de momenten die ik wil laten zien.
En die creatieve aandacht stroomt op dit moment ook volop naar Xpression. Mijn werk is weer gestart en op zo’n nieuwe plek merk ik dat de ideeën alle kanten op stromen. Misschien juist doordat alles anders is, ontstaat er ruimte om opnieuw te kijken, te voelen en te creëren.
Daar geniet ik enorm van, maar ik wilde wél iets delen over hoe deze week voelde.
Dus dit keer geen beelden, maar woorden.
Want deze week voelde ik het wat meer.
Misschien omdat er zoveel tegelijk door me heen gaat. Een moederhart. Een partnerhart. Een ondernemershart. En ergens daartussen zit natuurlijk ook nog gewoon… ik.
Over het algemeen gaat het ontzettend goed met ons hier in Australië. We ontdekken. We bouwen langzaam ons leven hier op. Ik doe dingen die ik spannend vind en merk vervolgens dat ik ze gewoon kan. En nu de lente begint en ik het zonnetje weer op mijn gezicht voel, doet dat me zó goed.
Ik geniet daarvan. Tegelijkertijd is er soms ineens die traan naar huis.
Ik mis vooral het gewone samenzijn. Zonder dat daar iets bijzonders voor nodig is. Even een bakje doen, een kroel of een hug van iemand die je lief is. Helemaal wanneer iemand je een berichtje stuurt over wat er daar allemaal speelt. Dan zou je soms het liefst even door je telefoon heen willen kruipen om diegene in het echt een dikke hug te geven.
Dingen die zo gewoon waren dat je er eigenlijk niet eens bij stilstond.
Gelukkig zijn de lijntjes kort. Via WhatsApp, videobellen en berichtjes zijn de praatjes en woorden er nog steeds.
Ook als moeder voel ik die dubbele laag.
We zijn zó ongelooflijk trots op onze kids. Op hoe ze deze enorme stap zijn aangegaan en steeds meer hun eigen weg vinden hier.
Een nieuw land. Een nieuwe school. Een andere taal. Nieuwe mensen om je heen.
Het is nogal wat. Toch doen ze het maar.
Op school hebben ze inmiddels allebei fijn hun draai gevonden. Nu is het vooral ontdekken wat er daarnaast bij hun nieuwe leven past. Nieuwe hobby’s, sporten, bezigheden en plekken waar ze graag naartoe gaan. Dingen die in Nederland heel vanzelfsprekend waren, mogen hier opnieuw ontstaan.
Soms willen we dat als moeder én vader misschien te snel voor ze, omdat we gewoon willen dat ze ook hier weer hun eigen dingen hebben.
Dat heeft tijd nodig.
Als ik dan die big smile op hun gezicht zie wanneer ze contact hebben met hun vrienden in Nederland, maakt me dat blij. Die connectie doet ze zichtbaar goed.
Dat geldt voor mij eigenlijk net zo, want ik ben blij dat we hier zijn. Echt.
Er ontstaat langzaam iets nieuws. Een nieuw thuis. Een nieuw ritme. Misschien ook wel een nieuwe versie van mezelf…wie weet 🤣.
Ook met Xpression ben ik opnieuw aan het voelen en ontdekken. Hoe kan ik hier het beste werken, zodat ik én die thuisbasis kan zijn én alle ruimte voel om te creëren?
En ondertussen ben ik nu ook echt datgene wat al zo lang in mijn hoofd zit aan het uitwerken en online aan het vormgeven. Alsof deze nieuwe plek me ook weer nieuwe ruimte geeft om met Xpression verder te bouwen.
En dan Wiljan…
Whatta man, whatta man, whatta mighty good man! (Ja die ja, van die glazenwasserreclame😉🥰)
Alleen is Wiljan is van de frites, whoehoe. Ik zie hem hier zo ontzettend groeien in zijn job. En ja, soms is hij ook superdruk. Juist omdat we hier nog niet dat hele vertrouwde leven om ons heen hebben, is dat voor mij ook weer nieuw. Ook daarin zoeken we samen onze weg.
En tussen al die rollen probeer ik ruimte te houden voor mezelf.
Selfcare vind ik zó lekker. Even iets voor mezelf. Naar de kapper, naar yoga… Dat laatste is me nog niet gelukt, maar die kapper inmiddels gelukkig wel, haha.
Zelfs de gewone dingen zijn hier ineens weer een ontdekking. In Nederland wist je gewoon waar je moest zijn, waar je iets kon halen en wat je fijn vond. Hier moet je dat allemaal opnieuw uitvinden.
En ‘even op pad’ betekent zonder auto al snel een half uur lopen heen én een half uur terug. Maar goed… dan heb ik mijn beweging ook weer gehad. 😉
En nu onze container nog onderweg is, hebben we hier vooral de basis. Terwijl ik juist zó kan genieten van sfeer in huis, stylen en van een plek echt ónze plek maken.
Dus ja… ook daar gaan de ideeën alweer alle kanten op.
Het is soms gewoon overweldigend hoeveel er tegelijkertijd te voelen én te ontdekken is.
Nieuwe ervaringen, nieuwe mensen, nieuwe routines, nieuwe uitdagingen. Missen, genieten, groeien, ontdekken.
Alles door elkaar.
Dus ja haha… oeps, af en toe een dol hoofd.
Maar misschien hoef ik het ook helemaal niet allemaal uit elkaar te trekken.
Het mag er gewoon allemaal tegelijk zijn.
Misschien is dát wel onderdeel van emigreren. Dat je hart niet van het ene land naar het andere verhuist.
Het wordt gewoon een beetje groter.
Er komt ruimte bij voor een nieuw leven, nieuwe plekken en nieuwe herinneringen, terwijl Nederland daar ook gewoon een heel mooi plekje in houdt.
Dus ja, deze week voelde ik beide.
De zon op mijn gezicht.
En af en toe een traan naar het vertrouwde thuis.
Self Expression… dat wat er in jou naar buiten mag.
Wat leeft er op dit moment in jou dat misschien wat meer ruimte mag krijgen?
Have a lovely day,
0 reacties